Początki: Anglia Tudorów
Praktyka dawania napiwków rozpoczęła się w Anglia Tudorów (1485–1603), kiedy goście nocujący w domach prywatnych zostawiali drobne sumy pieniędzy – zwane „vailami” – dla służby gospodarza. Wpłaty te były dla zamożnych gości sposobem na podziękowanie pracownikom gospodarstwa domowego, którzy dbali o ich potrzeby podczas ich pobytu.
Samo słowo „wskazówka” jest przedmiotem dyskusji nad pochodzeniem. Jedna z popularnych teorii sugeruje, że pochodzi „Aby zapewnić szybkość” (T.I.P.), podobno napisane na słoikach w angielskich kawiarniach. Jednak większość etymologów uważa to za etymologię ludową. Bardziej prawdopodobne pochodzenie to slangowe słowo złodziei „napiwek”, oznaczające „przekazać” lub „dawać”, którego początki sięgają 17th century.
Era kawiarni
Przez 17th century, angielskie kawiarnie – prekursory nowoczesnych kawiarni – przyjęły tę praktykę. Skrzynki mosiężne oznakowane „Aby zapewnić szybką obsługę” siedzieli na stołach, zachęcając klientów do wrzucania monet w celu szybszej obsługi. Niezależnie od tego, czy „T.I.P.” jest prawdziwym pochodzeniem tego słowa, pojemniki te z pewnością pomogły w spopularyzowaniu tej praktyki poza domami prywatnymi i w placówkach publicznych.
Kawiarnie były ówczesnymi ośrodkami społecznymi – miejscami, w których gromadzili się biznesmeni, intelektualiści i politycy. Napiwki stały się sposobem na zasygnalizowanie własnego statusu i wyrafinowania. Ci, którzy dawali hojne napiwki, otrzymywali lepsze miejsca, szybszą obsługę i cieplejsze pozdrowienia.
Tipping przepływa przez Atlantyk
Amerykańscy podróżnicy w mid-1800s napotkał napiwki podczas wizyt w Europie i przywiózł ten zwyczaj do domu, postrzegając go jako oznakę światowego wyrafinowania. Początkowo wielu Amerykanów sprzeciwiało się tej praktyce, postrzegając ją jako fundamentalną nieamerykańskie i niedemokratyczne.
„Napiwki i reprezentująca je arystokratyczna idea są tym, przed czym zostawiliśmy Europę”. — Zwolennicy przeciwdziałania napiwkom, wcześnie 1900s
Krytycy argumentowali, że napiwki stworzyły klasę służebną niezgodną z amerykańskimi ideałami równości. Praktykę tę postrzegano jako formę przekupstwa podważającą zasadę mówiącą, że wszyscy klienci powinni otrzymywać taką samą obsługę, niezależnie od swojego majątku.
Ruch Przeciwko Wywrotce
Wczesny 1900s widzieliśmy w Ameryce gwałtowny ruch przeciw napiwkom. W latach 1909-1919 r. sześć stanów USA przyjęło przepisy zapobiegające przechylaniu się towarów, czyniąc napiwki nielegalnymi. Stan Waszyngton nałożył kary zarówno na wywrotkę, jak i na odbiorcę.
Książka Williama Scotta z 1916 r „Swędząca dłoń” zwane napiwkami „nieamerykański” i porównał to do formy feudalizmu. Związki zawodowe sprzeciwiły się temu, ponieważ pracodawcy wykorzystywali napiwki jako pretekst do płacenia niższych wynagrodzeń. Pomimo tego sprzeciwu prawa były w dużej mierze niewykonalne i wszystkie zostały uchylone do 1926 roku.
Zakaz i wzrost dawania napiwków
Zakaz (1920–1933) nieumyślnie pomógł kultura wysypywania cementu. Kiedy zakazano spożywania alkoholu, restauracje straciły najbardziej dochodowe źródło przychodów – sprzedaż napojów. Aby to zrekompensować, wiele zakładów obniżone płace personelu i zachęcał klientów do dawania zamiast tego napiwków, skutecznie przenosząc koszty pracy na gości.
Po zakończeniu prohibicji właściciele restauracji przyzwyczaili się do niższych kosztów pracy. System napiwków pozostał.
Napiwki i nierówność rasowa
Historii napiwków w Ameryce nie można oddzielić od jej wymiaru rasowego. po Wojna domowa i koniec niewolnictwawielu byłych niewolników znalazło pracę w branży usługowej – jako tragarze Pullman, kelnerzy i pracownicy domowi.
Pracodawcy używali napiwków jako sposobu na uniknięcie płacenia czarnym pracownikom regularnej pensji. The płaca subminimalna dla pracowników otrzymujących napiwki — który nadal istnieje do dziś na poziomie federalnym $2.13/godzinę — ma korzenie w tej praktyce. Zwolennicy współczesnej reformy napiwków wskazują na tę historię jako powód do zasadniczej restrukturyzacji systemu.
Nowoczesny krajobraz napiwków
Obecnie napiwki w Stanach Zjednoczonych znacznie ewoluowały:
- Oczekiwane wartości procentowe wzrosły — od 10% w 1950s do 15-20% (lub więcej) dzisiaj
- Napiwki zostały rozszerzone poza restauracje, po kawiarnie, food trucki, a nawet kioski samoobsługowe
- Płatności cyfrowe wprowadzili „prośbę o napiwek” w punkcie sprzedaży, tworząc presję na dawanie napiwków w sytuacjach, w których wcześniej się tego nie spodziewano
- „Tipflacja” — zjawisko zwiększania się sugerowanych kwot napiwków (20%, 25%, 30% to częste podpowiedzi)
- Niektóre restauracje eksperymentowali z modelami bez napiwków, płacąc pracownikom wyższą płacę podstawową
Globalny obraz
Chociaż w USA i Kanadzie nadal dominują napiwki, w pozostałej części świata obraz jest mieszany. Japonia uważa, że dawanie napiwków jest niegrzeczne. Opłaty za usługi są wliczone w rachunki w większości krajów Europy. Australia i Nowa Zelandia płacą pracownikom usług godną pensję, czyniąc napiwki prawdziwym bonusem, a nie koniecznością.
Trwająca debata na temat dawania napiwków odzwierciedla głębsze pytania dotyczące pracy, uczciwości i sposobu, w jaki społeczeństwa decydują się na wynagradzanie pracy usługowej. To, czy liczba napiwków w końcu zaniknie, czy będzie nadal rosła, pozostaje jednym z najciekawszych pytań współczesnego hotelarstwa.
Oblicz swój napiwek już dziś
Niezależnie od Twojego stanowiska w sprawie historii i przyszłości dawania napiwków, rzeczywistość jest taka, że dawanie napiwków pozostaje ważną praktyką w wielu krajach. Skorzystaj z naszego darmowy kalkulator napiwków aby ułatwić matematykę — z podziałem rachunków, przeliczaniem walut i kompleksową obsługą przewodnik po napiwkach dla każdej sytuacji.